Steun Urban Myth: Laat je naam of een reactie achter!
Christy Ju
Verbaasd en in shock zijn we. Ondanks een positief advies krijgt Urban Myth, door budget tekort, geen subsidie van het Amsterdams Fonds voor de Kunst voor 2021-2024. We gaan strijden voor ons voortbestaan, maar samen staan we sterker.
Laat je naam en als je wil een reactie achter onder aan deze pagina. We verzamelen alle reacties en sturen die door naar de gemeente.
Alvast bedankt voor je steun!
Het Urban Myth Team
Foto: Jean van Lingen
Deel dit bericht
Je gegevens worden niet doorgespeeld aan derden en blijven bij Urban Myth. Lees hier onze privacyverklaring.
Lobby om toch subsidie vrij te maken voor Urban Myth
Christy Ju
Amsterdamse en landelijke culturele instellingen doen een beroep op het Amsterdam Fonds voor de Kunst en de gemeente om toch budget vrij te maken voor Urban Myth.
Het Parool, Marjolijn de Cocq
10 augustus 2020, 9:37
(Naar het artikel in het Parool)
De culturele organisatie Urban Myth maakt sinds 2001 interdisciplinaire theatervoorstellingen voor de grote en de kleine zaal onder leiding van regisseur Jörgen Tjon A Fong en was de afgelopen vijftien jaar vaste bespeler van ITA (voorheen Stadsschouwburg Amsterdam). Ondanks een positief advies krijgt het gezelschap de komende vier jaar geen subsidie van het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Onder meer ITA, het Amsterdam Museum, De Hermitage en De Krakeling pleiten bij het AFK en wethouder kunst en cultuur Touria Meliani voor het voortbestaan van Urban Myth.
“Urban Myth is een onmisbare schakel in de theatersector, in Amsterdam maar ook landelijk,” aldus Kees Blijleven van De Krakeling. “De universele verhalen die zij vertellen vanuit de verschillende achtergronden zijn broodnodig voor een jeugdig publiek.” Ernestine Comvalius van het Bijlmer Parktheater: “In het theaterlandschap is slechts een beperkt aanbod aan voorstellingen voor jong en oud dat verhalen uit de gedeelde geschiedenis centraal stelt. De opheffing van Urban Myth staat haaks op het beleid om de meerstemmigheid in de stad te bevorderen.”
Roots uit alle windstreken
Naast spraakmakende voorstellingen als Martin Luther King (Gouden Krekel 2019) investeert Urban Myth in jong talent. Ook buiten het theater maakt het gezelschap naam. Met het Amsterdam Museum en de Hermitage werd de tentoonstelling Hollandse Meesters Her-Zien, over historische Amsterdammers, gemaakt.
Jaren aan ervaring met theater voor een breed publiek en met roots uit alle windstreken worden met de subsidiestop tenietgedaan, aldus de pleitbezorgers. “Juist met Hollandse Meesters Her-Zien liet Urban Myth maar weer eens zien wat ze voor onze samenleving anno 2020 kunnen betekenen,” aldus Paul Mosterd van De Hermitage/Nieuwe Kerk. “De portretten openden intelligent en laagdrempelig de ogen. Juist die combinatie, willen we dat echt missen?”
Deel dit bericht
Culturele instellingen pleiten bij AFK en gemeente: we hebben Urban Myth nodig!
Christy Ju
Vorige week kregen we bij Urban Myth het onthutsende nieuws. Ondanks een positief advies krijgen we de komende vier jaar geen subsidie van Het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Niet alleen wij, maar ook veel culturele instellingen in Amsterdam begrijpen niets van de beslissing en sturen steunbetuigenissen en pleidooien voor ons voortbestaan.
Laat een reactie achter
Laat ook aan de gemeente Amsterdam en het AFK laten weten wat Urban Myth voor jou betekent! Laat hier ook jouw reactie achter (anoniem of met naam). We danken je voor je steun!
Culturele instellingen pleiten voor voortbestaan Urban Myth!
Internationaal Theater Amsterdam (ITA)
Wouter van Ransbeek (directie)
Urban Myth is één van de pioniers in de ontwikkeling van divers werk en diversiteit van publiek. Het gezelschap was de voorbije jaren cruciaal in het aantrekken van publiek vanuit alle stadsdelen naar het Leidseplein. Het zou een groot verlies zijn voor Amsterdam als zij het komende kunstenplan niet verder kunnen bouwen aan hun werk en het verbinden van publiek.
Rijksmuseum
“De meerwaarde van Urban Myth voor ons als instelling is hun discipline-overstijgende denken, werken en creëren. Dit hebben wij ondermeer ervaren bij de samenwerking ten behoeve van de slavernij tentoonstelling die opent in 2021. Zij kiezen bewust voor verschillende perspectieven en maken hiermee hun voorstellingen toegankelijk voor een divers publiek.”
Amsterdam Museum & Museum Het Rembrandthuis
Judikje Kiers (directeur Amsterdam Museum), Margriet Schavemaker (Artistiek directeur Amsterdam museum), Lidewij de Koekoek (directeur Museum Het Rembrandthuis)
Nu opheffing van Urban Myth dreigt, door het verliezen van de subsidie van de gemeente, verliest Nederland en onze stad een organisatie die door samen met onze musea een breed publiek bereikt en nieuwe, onvertelde verhalen over het voetlicht brengt.
Theater De Krakeling
Kees Blijleven (artistiek directeur)
Urban Myth is een onmisbare schakel in de theatersector, in Amsterdam maar ook landelijk. De universele verhalen die zij vertellen vanuit de verschillende achtergronden zijn broodnodig voor een jeugdig publiek. Nu het voortbestaan van Urban Myth op het spel staat, pleiten wij van De Krakeling krachtig voor een inspanning om toch budget te vinden om hen de komende jaren hun belangrijke werk voort te kunnen zetten.
The Black Archives
Mitchell Esajas, mede-oprichter
“Wij betreuren dat Urban Myth ten onder dreigt te gaan omdat ze niet in het Kunstenplan zijn meegenomen. Urban Myth speelt een omiskenbaar belangrijke rol in de Amsterdamse en Nederlandse kunst en cultuursector. Hun scherpte theaterproducties en interventies in de museale wereld zoals de expositie ‘Hollandse Meesters Herzien’ i.s.m. het Hermitage Museum en Amsterdam Museum had een duidelijke impact in de sector en breder in de samenleving. Dat Urban Myth niet is meegenomen in het Kunstenplan staat haaks op het beleid van de wethouder die diversiteit als speerpunt op de agenda heeft gezet. Als de culturele sector voor alle Amsterdammer is mag Urban Myth niet ontbreken.”
Hermitage/ Nieuwe Kerk
Paul Mosterd (adjunct directeur)
Juist met de Hollandse Meesters Her-Zien liet Urban Myth maar weer eens zien wat ze voor onze samenleving anno 2020 kunnen betekenen. De portretten openden bij een breed publiek intelligent en laagdrempelig de ogen. Juist die combinatie. Kom daar maar eens op! Willen we dat echt missen?”
Bijlmer Parktheater
Ernestine Comvalius
In het landschap is er slechts een beperkt aanbod aan voorstellingen voor jong en oud dat verhalen uit de gedeelde geschiedenis centraal stelt. De opheffing van Urban Myth zal het gevolg zijn en staat haaks op het beleid van de wethouder om de meerstemmigheid in de stad te bevorderen.
Pakhuis de Zwijger
Egbert Fransen
Altijd worden de urgente en complexe hedendaagse vraagstukken betreffende diversiteit, integratie, racisme en het koloniale verleden door Urban Myth vertaald naar eigentijdse, aansprekende en toegankelijke voorstellingen. Bijzonder is dat de Urban Myth in staat is om crossmediaal te werk te gaan, in de overtuiging dat met de inzet en het aanspreken van verschillende disciplines een zeer divers publiek wordt bereikt. Niet alleen dwars door alle afkomsten en achtergronden heen, maar ook jong en oud, hoog en laag opgeleid. Naast makers zijn ze inspirators en een rolmodel en ze weten het publiek te prikkelen vanuit een diepe interesse voor de stedelijke samenleving en alle religieuze, modische, relationele en creatieve elementen die daarbij horen.
Irene Lips, directeur Jeugdtheaterschool Zuidoost
Bij de Jeugdtheaterschool Zuidoost (JTSZO) vertellen we de verhalen van Amsterdam vanuit actuele en persoonlijke thematieken van de leerlingen. Door het bezoeken van professionele voorstellingen versterken we niet alleen de kunstzinnige vorming, we laten ook zien wat er over de grenzen van Zuidoost gebeurt. Urban Myth vertelt onvertelde verhalen vanuit een gedeelde geschiedenis die onze leerlingen aanspreekt. Samen een nieuw boek schrijven waarin de nieuwe generatie zich herkent. Een essentiële stap tussen het kijken naar toneel waar ze zich (nog) niet in herkennen. Daarom willen wij Urban Myth behouden voor de stad. Urban Myth is een onmisbare schakel in het cultuuraanbod van Amsterdam.
Stadsschouwburg & Philharmonie Haarlem
Laura Marcus (PROGRAMMEUR)
Urban Myth weet de brug te slaan tussen inhoudelijk aanbod en de loggere instituten die schouwburgen soms zijn. Met daarbij altijd een link naar andere culturen en verhalen. Wij hebben een groep als Urban Myth nodig om die verbinding te leggen. Dat kunnen we namelijk niet alleen.
Foto: Jean van Lingen
Deel dit bericht
Van vurige revolutie naar gepolariseerde nu - De Laatste Dichters in de Theaterkrant
Celia in gevecht met haar hart en haar gevoel.
VAN VURIGE REVOLUTIE NAAR GEPOLARISEERDE NU
‘When the revolution comes, some of us will probably catch it on tv.’ In de jaren ’60 riepen The Last Poets, een groep Afro-Amerikaanse dichters, hun gemeenschap op tot activisme met hun krachtige teksten en muziek. Christine Otten ontmoette de dichters in Harlem en schreef over hun de roman De laatste dichters. Urban Myth vertaalde deze roman naar het podium. In de voorstelling wisselen fragmenten uit het leven van de verschillende dichters uit de groep elkaar af en worden bruggen geslagen naar de actualiteit, met wisselend succes.
Een belangrijk onderliggend thema in de voorstelling is de zelfhaat en het geïnternaliseerde racisme van de gemeenschap waarin de dichters zich bewogen. Dit komt mooi naar voren in een paar sterke scènes, zoals een gesprek tussen dichters Gylan Kain (Cees Geel) en Felipe Luciano (Uriah Havertong). Kain vertelt hoe hij constant bewust is van de kleur van zijn huid. Het woord ‘nigger’ associeert hij met opvliegendheid en geweld, een eigenschap die dood moet om een goede man te kunnen zijn. De vervreemding van een witte acteur die een zwarte acteur vertelt over de worsteling met zijn huidskleur is wrang en werkt goed.
Tegen het einde wordt de zelfhaat vanuit een ander perspectief bekeken. In een mooie scène zien we dat Umar Bin Hassan (Tarikh Janssen) zijn vriendin (Birgit Schuurman) bedrogen blijkt te hebben, ondanks zijn liefde voor haar. Daarmee manipuleert hij zijn eigen liefdesgeluk. Zo duwen de dichters steeds de mensen om hen heen weg.
De acteurs onderbreken de scènes over de dichters met teksten over het heden en hun eigen situatie. Het is een stijl die de laatste tijd vaker te zien is in het theater: de acteur stapt zogenaamd spontaan uit zijn rol om ruimte te maken voor persoonlijke woede. Soms pakt dit ijzersterk uit en is het een uitgelezen kans voor een maker om op een bestaande tekst te reflecteren, zoals in de monoloog van Rick Paul van Mulligen in Small Town Boy. Ook hier begint de woede spannend met een monoloog van Havertong. In een gefrustreerde tirade vraagt hij zich af of hij gecast wordt om de diversiteit van de voorstelling te vergroten, of een werk ‘edgy’ te maken.
Zijn monoloog raakt wanneer hij de eenzaamheid van deze situatie aan de kaak stelt: waar is de solidariteit onder zwarte acteurs? Is er een groepsapp van zwarte acteurs waar hij niet in zit? De hechte gemeenschap die de dichters hadden, ondanks hun vele en heftige ruzies, lijkt te ontbreken in het huidige landschap van zwarte performers in Nederland. Het is jammer dat de illusie wordt opgehouden dat Havertong deze tekst spontaan bedenkt, waardoor de woorden juist gekunsteld overkomen in plaats van rauw. Toch weet hij zijn frustratie voelbaar te maken in de zaal. Ook de persoonlijke monoloog van Janssen is sterk, waarin hij vertelt over zijn voorkeur voor blonde vrouwen en daarmee laat zien hoe hardnekkig het geïnternaliseerde racisme nog steeds is.
Helaas slaat regisseur Jörgen Tjon A Fong de plank ook weleens mis met de bruggetjes naar de actualiteit. Meerdere keren worden feminisme en classisme als vergelijkingsmateriaal gebruikt om problemen rondom racisme te illustreren. Zo wordt in een scène over het n-woord ook het woord ‘feminist’ als gevoelige term bestempeld en Geel vertelt over de vooroordelen uit zijn jeugd als kind uit een arbeidersgezin. Op deze manier spelen de witte acteurs met ironie het tegengeluid, dat vaak niet eens kwaad bedoeld is maar de emancipatie wel degelijk in de weg staat, omdat het de aandacht in het debat opeist.
Het laat ook het verschil zien tussen de vurige, snelle revolutie waar de dichters voor predikten en de langdurige, gepolariseerde debatten waar de verandering in deze tijd in moet plaatsvinden. Het is interessant om dit aan de orde te stellen, maar jammer dat daarom ook de voorstelling afdwaalt van de kern en zo zelf ook in de val trapt. Ironisch of niet, er worden uitgebreid vraagstukken aan de orde gesteld waarbij toch weer het witte perspectief centraal staat. Het zijn weliswaar belangrijke vraagstukken, maar ze voelen in de geschiedenis van The last poets niet helemaal op zijn plaats.
Door de onhandig geveinsde spontaniteit mist er een zekere rauwheid in de voorstelling, die je wel zou verwachten bij Harlem en de vechtlust van de dichters. De teksten van The last poets zelf, prachtig uitgevoerd door Pink Oculus (Esperanza Denswil) blijven het sterkste, spannendste element van de voorstelling en blijven het meest bij.
Theaterkrant door Eva van Weerd, 24 februari 2020
Deel deze recensie
"Jörgen Tjon A Fong slaag er wederom in een voorstelling neer te zetten die de gedachtes prikkelt, confronteert en uitdaagt." - Het Parool
Celia in gevecht met haar hart en haar gevoel.
De laatste dichters is vluchtig, maar weet wel te prikkelen
Het duurt even voor de vlam in de pan slaat. Tot dan is De laatste dichters een nog niet helemaal tot leven gekomen voorstelling over de groepen zwarte dichters die in de jaren zestig en zeventig in New York optraden als The Last Poets, die het activisme van Malcolm X combineerden met de muzikaliteit van John Coltrane en met hun performances een fundament legden voor de hiphop.
Maar dan neemt Uriah Havertong het woord met een felle monoloog over zijn worsteling als zwarte acteur in het ‘o zo witte theaterwereldje’.
Hij vertelt hoe hij bij elke rol twijfelt of hij wordt gezien als acteur of als een vinkje in het hokje diversiteit. ‘Het is niet oké,’ herhaalt hij, zijn gevoel van onrecht samenballend in een vlammende vertolking van het gedicht When the revolution comes.
Zo schuiven de woede van vandaag en gisteren over elkaar heen, maar wordt ook het politieke aan het persoonlijke verbonden. Op een ander moment in de voorstelling snijdt Birgit Schuurman de gevoeligheid van taal aan, zoals de regels rond het n-woord.
Die persoonlijk geëngageerde momenten worden afgewisseld met muzikale intermezzo’s door de fantastische zangeres en rapper Pink Oculus en scènes uit het leven van een aantal prominente Last Poets.
Als voorstelling over The Last Poets voelt De laatste dichters wat te vluchtig. De scènes zijn te fragmentarisch en de personages en hun drijfveren worden, op Umar na, niet genoeg uitgediept. Het maakt een scène waarin geruzied wordt over de richting van de groep arbitrair.
Desalniettemin slaagt regisseur Jörgen Tjon A Fong er na de succesvolle jeugdvoorstelling Martin Luther King wederom in een voorstelling neer te zetten die de gedachtes prikkelt, confronteert en uitdaagt.
Muziektheater
De laatste dichters
Door Urban Myth
Gezien 23/2 ITA
Te zien 3/4 Het Bijlmer Parktheater; 16/4 De Kleine Komedie
Parool: door Elise van Dam 26 februari 2020
Link naar artikel
Deel deze recensie
Wat is de nalatenschap van De Laatste Dichters? - De Telegraaf
Wat is de nalatenschap van De Laatste Dichters?
Urban Myth brengt ode aan grondleggers hiphop
Telegraaf, door Esther Kleuver 19 februari 2020
Het Afro-Amerikaanse dichterscollectief The Last Poets wordt ook wel gezien als de grondleggers van de hiphop. Ten tijde van de burgerrechtenbeweging eind jaren zestig besloten de eerste leden niet de wapens op te pakken, maar de zwarte Amerikaan een stem te geven middels poëzie en muziek. Urban Myth maakt met de theatervoorstelling De Laatste Dichters na vijftig jaar de balans op.
Het muziektheaterstuk is losjes geïnspireerd op de gelijknamige roman van Christine Otten, maar wordt tevens verweven met de (Nederlandse) actualiteit en de persoonlijke ervaringen van de acteurs die erin meespelen, waaronder Cees Geel, Birgit Schuurman en Tarikh Janssen. Welke lessen trekken zij nu nog uit uit het werk van The Last Poets en alles wat er in hun geest is gemaakt?
Boodschap
Acteur Tarikh Janssen kiest voor een fragment uit het nummer Changes van David Bowie, dat ook in de voorstelling te horen is. Het popicoon liet zich niet alleen graag inspireren door The Last Poets, hij had zelfs een van hun platen op nummer 1 in zijn ultieme album top 25 staan. „’Turn and face the strange. Don’t want to be a richer man. Turn and face the strange. Just gonna have to be a different man.’ Deze zinnen zijn op veel manieren te interpreteren, maar voor mij betekent het; ’Laten we niet bang zijn voor het onbekende, we zijn rijker dan je denkt. Je hoeft niet ver te zoeken, omhels alle emotionele kanten van jezelf, schaam je niet. Alleen dan kunnen we onszelf volledig accepteren.’ Deze boodschap zie je ook vaak terug in de teksten van The Last Poets; ’Confronteer jezelf, wees kritisch, verandering begint eerst bij jezelf.’”
Cees Geel beaamt dit feitelijk door voor een stukje tekst uit het nummer Niggaz are scared of Revolution te kiezen: ’Niggas are somewhere fucking. Try to be nice to them, they fuck you over.’ Volgens de acteur hét bewijs dat deze kunstenaars ook konden relativeren. Iets wat hij nog wel eens – bij alle groepen overigens – mist in het huidige debat. „Wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Identiteitspolitiek bestaat uit alleen maar wijzen naar de ander. Heel comfortabel, maar uiterst contraproductief. The Last Poets onderwierpen zichzelf tenminste ook aan zelfkritiek. Een bijna archaïsche term in deze tijd”, constateert hij spijtig.
Singer-songwriter Esperanza Denswil, beter bekend onder haar artiestennaam Pink Oculus, voelt dan weer vooral een klik met de zinsnede ’Understand what black is, the source from which all things come’ uit het nummer Understand what black is. „De ontstijging van het ’zelf’ waar The Last Poets voor stonden, daar kan ik me enorm mee identificeren. Dat is ook waar ik mijn leven als artiest aan wijd. Die twee zinnen zijn voor mij niet alleen een tekst die ik voordraag, maar ook wat ik daadwerkelijk geloof. Vanuit het onzichtbare iets materialiseren en in de letterlijke zin; de moeder van de mensheid. Een zwarte vrouw. Mijn deelname aan De Laatste Dichters zie ik als een voortzetting van mijn verhaal als artiest, producer, en performer.”
Volgens Birgit Schuurman toont de voorstelling ook aan dat activisme en de liefde niet altijd samen gaan. ’I love you – I know. I tried it once. Tried my best to leave you. The way that lovers try their best to do without one and other. To be in the world without the one, one thinks the world of I think the world of you.’ „Het is prachtig als je partner een ideaal heeft waar hij of zij voor leeft en ademt. Dat zie je bij alle mannen van The Last Poets. Al hun aandacht, tijd, strijdkracht en liefde gaat naar hun ideaal. Hoe zij de wereld willen veranderen, een revolutie willen beginnen met hun woorden, dat is inspirerend, maar het kan een liefdesrelatie flink in de weg staan.”
Terwijl Uriah Havertong zichzelf dan weer vooral herkent in dit specifiek tekstfragment uit de voorstelling: ’Ik bedoel dat ik precies weet wat voor kleur ik heb. Iedere seconde van de dag, van de nacht. Altijd ben ik me bewust van mijn kleur. Soms lijkt het net alsof ik alleen mijn kleur ben. Alsof ik mezelf verstop onder mijn kleur, alsof ik verdwaal. Kijk dan naar me.’ „Er is een moment in mijn leven geweest dat ik mij bewust werd dat ik een andere huidskleur had dan mijn vriendjes”, aldus de acteur. „Toen ik mij realiseerde dat racisme in Nederland bestaat en ik dit zelf heb ervaren, kon ik af en toe best paranoïde worden. Als mij iets vervelends overkwam, ging ik er direct vanuit dat dit te maken had met mijn huidskleur. Om er constant zo bezig te zijn, kan er soms voor zorgen dat ik mij niet meer voel dan een kleur. Eerst zwart, dan pas een persoon.”
Kortom, er valt nog veel te leren van de mannen die ooit The Last Poets vormden en aantoonden dat de pen scherper kan zijn dan het zwaard.
Deel deze recensie
BIRGIT SCHUURMAN STAPT IN DE BURGERRECHTENBEWEGING MET DE LAATSTE DICHTERS VAN URBAN MYTH
Christy Ju
Schuurman vanaf 23 februari terug in de Nederlandse theaters met Cees Geel en Tarikh Jansen.
Birgit Schuurman sluit zich aan bij Cees Geel en Tarikh Jansen voor de cast van De Laatste Dichters, de nieuwe muziektheatervoorstelling van theatergroep Urban Myth (coproductie met Internationaal Theater Amsterdam). De voorstelling vertelt het verhaal over drie Afro-Amerikaanse mannen, bekend als de Last Poets, die zich eind jaren 60 in Amerika emanciperen via poëzie en muziek en hun relatie met elkaar en hun omgeving. Veelzijdig talent, onder andere zangeres en actrice, Birgit Schuurman vertaalt de rollen van de vrouwen in de levens van deze mannen. De voorstelling is geïnspireerd op het gelijknamige boek van Christine Otten. De Laatste Dichters, onder regie van Jörgen Tjon A Fong, gaat 23 februari in première in Internationaal Theater Amsterdam en is daarna in de grote zalen van het land te zien.
Woordstrijd voor identiteit
De Laatste Dichters is een waargebeurd verhaal over de kracht van kunst. Over het vinden van je ware identiteit via woord en muziek (Pink Oculus). Met hun woorden als wapen bestreden de Last Poets ten tijde van de burgerrechtenbeweging in Amerika een generaties-oud negatief zelfbeeld van veel Afro-Amerikanen. De poëtische teksten op muziek van de Last Poets inspireerde vele generaties muzikanten en rappers waaronder David Bowie, Mick Jagger, Public Enemy, 2Pac, Common en Erykah Badu.
Urban Myth onderzoekt op het podium de nalatenschap van deze Last Poets. Niet alleen in Amerika, maar ook hier in Nederland. Het waargebeurde verhaal wordt aangevuld met eigen actuele verhalen, nieuwe gedichten en songs. Wat bracht de strijd van deze eerste rappers teweeg? Wat betekent hun boodschap nu nog in deze tijd van identiteitspolitiek? En hoe dragen ze ook nu nog bij aan bewustwording en maatschappelijke verandering?
Cast & Crew
Regie en script: Jörgen Tjon A Fong
Geïnspireerd op het boek De Laatste Dichters van Christine Otten
Cast: Cees Geel, Tarikh Janssen, Birgit Schuurman, Uriah Havertong
Muziek: Pink Oculus
Coproducent: Internationaal Theater Amsterdam
Deel dit bericht
Martin Luther King op Gavroche Festival in Moskou
Christy Ju
Tijdens de premiere van Martin Luther King zat de programmeur van Gavroche International Festival in Moskou in de zaal. Na het zien van de voorstelling wist hij een ding zeker: Martin Luther King moest in Rusland opgevoerd worden op zijn theater festival. Bijna een jaar later, met hulp van Dutch Performing Arts, zaten cast, crew en decor in het vliegtuig voor drie voorstellingen op het Gavroche International Festival.
Regisseur Jörgen Tjon A Fong zei in een interview over het bezoek met Dutch Culture: “We zijn heel blij dat de voorstelling ook aantrekkingskracht heeft in het buitenland. Het laat zien dat Martin Luther King een universeel verhaal is. Maar, we spelen de voorstelling in het Nederlands omdat we denken dat het belangrijk is deze in de origele taal op te voeren. Dus in Gavroche spelen we met live-vertaling.”
Deel dit bericht
Martin Luther King wint Gouden Krekel
Christy Ju
Onze voorstelling Martin Luther King (8+) heeft de Gouden Krekel voor beste jeugdtheaterproductie gewonnen! Zondagavond 15 september ontvingen we De Gouden Krekel tijdens de VSCD Toneelprijzen uitreiking in ITA tijdens het Gala van het Nederlands Theater.
De VSCD-Jeugdtheaterjury 2019 noemde Martin Luther King een aangrijpende muziektheatervoorstelling die diepe indruk maakt.
Martin Luther King is een coproductie met STIP producties en De Krakeling.
Regisseur Jörgen Tjon A Fong over Martin Luther King
Regisseur Jörgen Tjon A Fong van Urban Myth: ‘Dit is voor het eerst dat we, naast onze grote zaal voorstellingen voor een volwassen publiek, een familievoorstelling maakten. Ook wij voelden bij onze voorstelling Martin Luther King dat er iets bijzonders gebeurde met het publiek in de zaal. De hoeveelheid emotionele reacties en bedankjes die we na een voorstelling kregen waren overweldigend en hartverwarmend. Dat we Gouden Krekel winnen is de kers op de taart.’
De jury bestaat uit Tineke Maas (juryvoorzitter, directeur De Goudse Schouwburg), Hans Smit (journalist), Katinka Enkhuizen (programmeur Theater Rotterdam), Urmie Plein (actrice), Alex Mooren (programmeur Theater Castellum), Hillechien Steenbruggen (programmeur Schouwburg Het Park) en Nasim Miradi (theatermaker)
Deel dit bericht
Hollandse Meesters Her-Zien opent in Amsterdam Museum
Christy Ju
Vergeten historische inwoners van kleur in Holland
Wie naar de figuren afgebeeld op de schilderijen van de Hollandse Meesters kijkt zou zich kunnen vergissen en de conclusie trekken dat er in die periode alleen maar witte mensen in Nederland woonden. Een hardnekkig misverstand want mensen van kleur zijn geen nieuwkomers. Witte mensen en mensen van kleur leven al eeuwen samen in Nederland. op 29 september opent onze tentoonstelling Hollandse Meesters Her-Zien van curator Jörgen Tjon A Fong en artistiek leider van Urban Myth in de Amsterdam Museum-vleugel van de Hermitage.
Historische figuren van kleur staan centraal
In Hollandse Meesters Her-Zien kruipen prominente Nederlanders van kleur, waaronder voetballer Ruud Gullit, rapper Typhoon, cabaretier/presentator Jörgen Raymann, zangeres Berget Lewis, politica Sylvana Simons en horecatycoon Won Yip in de huid van de historische Nederlanders van kleur. Humberto Tan, Ahmet Polat, Stacii Samidin en Milette Raats fotografeerden de bekende modellen geheel in stijl van Rembrandt en zijn tijdgenoten en op bijzondere locaties zoals Het Rijksmuseum, Internationaal Theater Amsterdam, Museum van Loon, de Hortus Botanicus en het Amsterdam Museum zelf.
Andere verhalen en geschiedenis zichtbaar maken
Met name Amsterdam was ook al in de 17e en 18e eeuw de thuisbasis van mensen afkomstig uit alle windstreken. Curator van Hollandse Meesters Her-Zien en theatermaker Jörgen Tjon A Fong van Urban Myth: ‘’Ik was enorm verbaasd toen ik ontdekte dat er een levendige gemeenschap van mensen met roots in niet West-Europese landen in het 17e-eeuwse Amsterdam leefde. En in alle lagen van de bevolking. Veel mensen weten dit niet. De verhalen van deze mensen worden nog nergens verteld. Om een volledig beeld van de geschiedenis te schetsen is het belangrijk dat dit wel gebeurd. In de groeiende fototentoonstelling Hollandse Meesters Her-Zien geven we een gezicht aan de onbekende historische figuren van kleuren en maken dit deel van de geschiedenis zichtbaar voor alle Amsterdammers en Nederlanders.’’
Dialoog met groepsportretten van de 17e eeuw
In de Amsterdam Museum vleugel in de Hermitage gaan onze dertien fotoportretten van 17e en 18e eeuwse Nederlanders van kleur de dialoog aan met de groepsportretten uit de permanente tentoonstelling ‘Groepsportretten van de 17e eeuw’ (voorheen ‘Hollanders van de Gouden Eeuw’) van het Amsterdam Museum in de Hermitage, waarop zonder uitzondering alleen witte mannen en vrouwen afgebeeld staan.
Hollandse Meesters Her-Zien is een groeiende fototentoonstelling. De eerste drie portretten werden in oktober 2018 onthuld in OSCAM.
Foto’s op deze pagina
Banner foto: uitsnede Ruud Gullit als Jacob Rühle – fotograaf Humberto Tan
Foto in bericht: Typhoon (Glenn de Ranmadie) als Elieser – fotograaf Humberto Tan
HOLLANDSE MEESTER HER-ZIEN
CURATOR
Jörgen Tjon A Fong
FOTOGRAFEN
Milette Raats
Humberto Tan
Stacci Samidin
Ahmet Polat
MODELLEN
Ruud Gullit
Typhoon (Glenn de Ranmadie)
José Montoya
Sylvana Simons
Berget Lewis
Jörgen Raymann
Manoushka Zeegelaar-Breeveld
Won Yip
Yosina Roemajouw
Donna Lewis
Jean Paul Paula
Mitchell Esajas
Alkan çöklü
Ussumane N’djai
TENTOONSTELLINGSONTWERP
Clement & Sanôu
TEKSTEN
Pepijn Reeser
Jörgen Tjon A Fong
Tom van der Molen
Margriet Schavemaker
PROJECTMANAGERS
Frija projecten
Liekje Welten (foto’s)
KOSTUUMS
Jantine Kraaijeveld
Janne Kromhout (onderzoek)
KAP EN GRIME
Dainora Dulcyte
Arfana Tahir
FILM
Thijs van Gasteren
MET DANK AAN
Christy Ju, Rosanna Duttenhofer, Marian Duff (OSCAM), Judikje Kiers, Esther
Schreuder, Mark Ponte, Karl Haarnack, Dienke Hondius, Tom van der Molen,
Cynthia McLeod, Thijs Weststeijn, Lennert Gesterkamp, Adriaan Sommerling,
Richard Terborg, Nina Voigt, Kidstorical Costumes (Liesbeth van Muiden), Suzanne
Nieuwland, Frans Wojciechowski, Gerritsen Theaterkostuums, La Compagnie
du Costume, Rijksmuseum (Mark Colly, Frederique Haffmans, Ro Rentmeester),
Museum van Loon (Gijs Schunselaar), Stadsschouwburg Amsterdam/ ITA,
Amsterdam Museum, De Hortus (Berenice Kouwer), De Nieuwe Kerk (Katinka
Duffhuis), Kiekie fotolab ( Denise Woerdman), Eveline Papa, Sander ten Hoven,
Tijn Vuijk.
Deze tentoonstelling is mede mogelijk gemaakt door:
